"ती "
तशी आमची पहिली नजरभेट झाली ती साधारण: मी तिसरीत असताना, म्हणजे सुमारे ३3 वर्षांपूर्वी, ....
'मुंज झालेला बटू' म्हणून 'दाखवायला' मला घेऊन आजोबा गेले होते त्या घरात मी तिला पहिल्यांदा पाहिली, सावळी काय ? कचकचीत काळी होती ती.... पण त्या काळेपणांत पण एक रुबाब होता, मी 'काळी' आहे असं म्हणू नका.. काळी असले तरी "मी" आहे.. असा रुबाब...
खानदानी !!
पहिल्या भेटीतच मी तिच्या प्रेमात पडलोय हे लक्षात यायचं... ते वय अज्जिबात नव्हतं, लक्षात आलं ते ४/ ५ वर्षानंतर... ते सुद्धा "तिच्या" बद्दल माझ्या वयाचेच माझे मावस भाऊ, बोलत असत तेंव्हा... त्या वयातल्या चर्चा सुद्धा "तिच्या" नखरयांच्या असायच्या.. तीचं रूप, रंग, ऐटदार नाकातली ती ताऱ्याची चमकी... ती म्हणे त्यांच्या खानदानाची निशाणी... सगळ्यांच्या नाकात तश्शीच असते.. डिझाईन बदलत नाहीत..
"ती" चालायला लागली की लोकं तिला वाट करून द्यायचे... ती पुढे गेली की तिला जाताना पाठमोरी चाल पाहण्यातच धन्यता मानायचे... जणूकाही 'गज गामिनी'
अशा चर्चा झाल्या की वाटायचं २५ पैसे तास भाड्याची सायकल घेऊन त्या घरासमोरून चकरा माराव्या... पण ते घर खूप लांब, परत ती खानदानी.. अशी रस्त्यावरून येणाऱ्या - जाणाऱ्याला थोडीच दिसणार ती ?? मग लक्षात यायला लागलं की आपण तिच्या प्रेमात पडलोय चक्क.... मीच काय तिच्या बद्दल भरभरून माहिती सांगणारा माझा मावसभाऊ सुध्धा..
.....
वर्ष उलटत होती.. जसा जसा मोठा होत होतो तशी तिच्या बद्दल ... तिच्या घराण्यांबद्दल माहिती कळत होती... तिच्या प्रेमात अजूनच पडत होतो...
साधारण ८ वी/ ९वीत असताना तिला परत बघितलं.. तोच रुबाब.. तीच ऐट... देखणेपणात आणखी भर... ( तो आधीपासूनचं होता.. पण माझ्या लक्षात आता येत होतं...)
धीर करून मी तिला केलेला पहिला स्पर्श.. आणि हाताला जाणवलेली तिची ती उबदार थरथर.....बस्स.... कलीजा खलास झाला....
....
वर्षामागून वर्ष जात होती... आजोळी गेलो की तिची चौकशी.. तिची ख्यालीखुशाली कळतेय का ते बघणं... हिम्मत करून स्वत: विषय काढून चौकशी करणं अशी प्रगती चालू होती.... ती मात्र तशीच.. ऐटदार खानदानी....
वाढत्या वयाबरोबर.. कामाबरोबर मी पण दुसरीत गुंतून गेलो.. तिच्या खानदाना सारखीच , पण तिच्या समोर "गावठी" ठरणारी बरोबर संसाराला लागलो .. पण पहिलं प्रेम कसं विसरायचं ?
...
नात्यातल्या एका लग्नाला जायचं ठरल्यावर धीर करून आई ला म्हणालो .... ती येणार आहे ना ? मला आवडलीय ती...
आई फक्त हसली... तुला नाही रे झेपणार ते "प्रकरण" (आपली ऐपत बघून हात पाय पसरावेत....) ..... त्या लग्नाला ती पण आली होती, माझं "ध्यान" लांब आहे बघून मी हळूच तिच्याकडे गेलो.. लोकांची पर्वा न करता ... परत ती थरथर अनुभवली.. निशब्द थरथर.......
.
हल्ली तिच्या सारख्या दिसणांऱ्या खूप आहेत.. तिच्या पेक्षा टंच... मदमस्त ... पण तीचं खानदानीपण वेगळंच .... त्याची सर ह्या बाकीच्या भवान्यांना नाही....
... आज अचानक परत ती समोर आली... माझ्या प्रमाणे तीचं पण वय वाढतंय..., नाकातली चमकी थोडी निस्तेज झालीय.. पण रुबाब तोच...
तुम्हाला कदाचित ती ( १९५९) म्हातारी वाटेल , पण माझ्या साठी ती "स्वीट १६" आहे. मित्रानो... मी तिच्या आकंठ प्रेमात बुडालोय.... आणि म्हणतात ना..
" लैला को देखिये मजनू की नजरों से... "
पहिल्या भेटीतच मी तिच्या प्रेमात पडलोय हे लक्षात यायचं... ते वय अज्जिबात नव्हतं, लक्षात आलं ते ४/ ५ वर्षानंतर... ते सुद्धा "तिच्या" बद्दल माझ्या वयाचेच माझे मावस भाऊ, बोलत असत तेंव्हा... त्या वयातल्या चर्चा सुद्धा "तिच्या" नखरयांच्या असायच्या.. तीचं रूप, रंग, ऐटदार नाकातली ती ताऱ्याची चमकी... ती म्हणे त्यांच्या खानदानाची निशाणी... सगळ्यांच्या नाकात तश्शीच असते.. डिझाईन बदलत नाहीत..
"ती" चालायला लागली की लोकं तिला वाट करून द्यायचे... ती पुढे गेली की तिला जाताना पाठमोरी चाल पाहण्यातच धन्यता मानायचे... जणूकाही 'गज गामिनी'
अशा चर्चा झाल्या की वाटायचं २५ पैसे तास भाड्याची सायकल घेऊन त्या घरासमोरून चकरा माराव्या... पण ते घर खूप लांब, परत ती खानदानी.. अशी रस्त्यावरून येणाऱ्या - जाणाऱ्याला थोडीच दिसणार ती ?? मग लक्षात यायला लागलं की आपण तिच्या प्रेमात पडलोय चक्क.... मीच काय तिच्या बद्दल भरभरून माहिती सांगणारा माझा मावसभाऊ सुध्धा..
.....
वर्ष उलटत होती.. जसा जसा मोठा होत होतो तशी तिच्या बद्दल ... तिच्या घराण्यांबद्दल माहिती कळत होती... तिच्या प्रेमात अजूनच पडत होतो...
साधारण ८ वी/ ९वीत असताना तिला परत बघितलं.. तोच रुबाब.. तीच ऐट... देखणेपणात आणखी भर... ( तो आधीपासूनचं होता.. पण माझ्या लक्षात आता येत होतं...)
धीर करून मी तिला केलेला पहिला स्पर्श.. आणि हाताला जाणवलेली तिची ती उबदार थरथर.....बस्स.... कलीजा खलास झाला....
....
वर्षामागून वर्ष जात होती... आजोळी गेलो की तिची चौकशी.. तिची ख्यालीखुशाली कळतेय का ते बघणं... हिम्मत करून स्वत: विषय काढून चौकशी करणं अशी प्रगती चालू होती.... ती मात्र तशीच.. ऐटदार खानदानी....
वाढत्या वयाबरोबर.. कामाबरोबर मी पण दुसरीत गुंतून गेलो.. तिच्या खानदाना सारखीच , पण तिच्या समोर "गावठी" ठरणारी बरोबर संसाराला लागलो .. पण पहिलं प्रेम कसं विसरायचं ?
...
नात्यातल्या एका लग्नाला जायचं ठरल्यावर धीर करून आई ला म्हणालो .... ती येणार आहे ना ? मला आवडलीय ती...
आई फक्त हसली... तुला नाही रे झेपणार ते "प्रकरण" (आपली ऐपत बघून हात पाय पसरावेत....) ..... त्या लग्नाला ती पण आली होती, माझं "ध्यान" लांब आहे बघून मी हळूच तिच्याकडे गेलो.. लोकांची पर्वा न करता ... परत ती थरथर अनुभवली.. निशब्द थरथर.......
.
हल्ली तिच्या सारख्या दिसणांऱ्या खूप आहेत.. तिच्या पेक्षा टंच... मदमस्त ... पण तीचं खानदानीपण वेगळंच .... त्याची सर ह्या बाकीच्या भवान्यांना नाही....
... आज अचानक परत ती समोर आली... माझ्या प्रमाणे तीचं पण वय वाढतंय..., नाकातली चमकी थोडी निस्तेज झालीय.. पण रुबाब तोच...
तुम्हाला कदाचित ती ( १९५९) म्हातारी वाटेल , पण माझ्या साठी ती "स्वीट १६" आहे. मित्रानो... मी तिच्या आकंठ प्रेमात बुडालोय.... आणि म्हणतात ना..
" लैला को देखिये मजनू की नजरों से... "
... आहे कोठे आणि मालक कोण ?
ReplyDelete